NoRin in Lost...

 

ช่วงนี้ก็ยังติดเกม Facebook อย่างเมามัน...

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ส่งกำลังใจมาให้ ตอนนี้ก็ถือว่าจิตใจมันโอเคแล้วนะ เพียงแต่มันยีงไม่หลั่นล้าเท่าเก่า

 

เอาล่ะ เรื่องห่วยๆก็ช่างมันเหอะ ตอนนี้อย่างที่รู่ว่าโนะรินมันติด Facebook ไม่เลิกซักที

เล่นมันอยู่หลายเกมเลย ทั้งปลูกผัก เปิดร้าน เลี้ยงปลา

 

แล้วก็มีเกมนี้แหละ Pet Society

 

วันนี้เลยเอารูปลูกสาวในเกมมาให้ดู

ชื่อ น้องมัฟฟิน (Muffin) เลเวลปัจจุบัน 24

 

ไม่ใช่หมานะ มันคือหมี (ดูหูสิ)

 

จริงๆไม่ได้ตั้งใจชื่อนี้หรอก แต่ว่าตอนที่สร้างเสร็จเราลืมตั้งชื่อแล้วเผลอกด OK ไปแล้ว มันเป็นชื่อที่เกมแรนดอมมาให้ แต่ก็โอเคนะ (ชอบกินพอดี)

คล้องจองกับชื่อพี่ชาย(อีกตัว) ด้วยแหละ

(มัฟฟินในชุดหรูหรา)

 

ส่วนอันนี้บ้านของมัฟฟินในปัจจุบัน

ห้องแรก

ช่วงนี้เป็นธีมของฤดูใบไม้ร่วงกับวันขอบคุณพระเจ้าอยู่ ก็เลยแต่งห้องแบบนี้ อาทิตย์หน้าคงเข้าธีมคริตสมาสแล้ว อูอา

ห้องนอน เด็กผู้หญิงต้องชอบตุ๊กตา (ส่วนมากพี่ชายซื้อให้)

ห้องสวน (?) เด็กผู้หญิงก็ต้องชอบดอกไม้

(เหมือนเจ้าของบลีอคเลย ชอบตุ๊กตากับดอกไม้)

 

ชอบเกมนี้ก็ตรงที่ของมันน่ารักๆเยอะแยะ แถมยังมีการเปลี่ยนธีมไปเรื่อยๆด้วย

ช่วงนี้มัฟฟินเป็นนางไม้ฮร่ะ

 

มะกี้เห็นว่ามีพูดถึง "พี่ชาย" ใช่ป่าว? มัฟฟินเขามีพี่ชายนะ

คยูมิน (kyumin) พี่ชาย (อีก id หนึ่ง) เลเวล 28

ความจริงเล่นตัวนี้ก่อน แล้วอยากได้พวกชุด + ของใช้สีชมพู (ชุดผู้หญิงมันน่ารักอ้ะ!) เลยไปสร้างอีก id มาเล่น 

 

มาดูบ้านคยู มีสองห้องที่เราภาคภูมิใจมาก

ห้องครัว ชอบมากๆ

อควาเรียม (?) ชอบตกปลามากเลย สนุกดี ที่ห้องอื่นก็มีตู้ปลาอีก รวมในบ้านมี 6 ตู้

 

นอกจาก Pet Society โนะรินก็ยังเล่น...

ปลูกผัก : Country story , barn buddy , Farmville , Sunshine Range

ร้านอาหาร : Restaurant City , Cafe World

เลี้ยงปลา : Fishville

จริงๆมีเกมสนุกๆเยอะเลย แต่แค่นี้ก้ไม่ไหวแล้ว หมดเวลาไปเป็นวัน...

 

มาเล่น Facebook กันเหอะ ^^

 

NoRin

 

 

 

 

เมื่อวานเป็นวันที่ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะทำอะไรที่เหมือนคนบ้า

 

กรีดร้อง เสียสติ ร้องไห้แล้วก็เอาหัวโขกพื้นซ้ำๆ

 

ตบตัวเองจนตอนนี้หน้ามันช้ำห้อเลือดไปทั้งแถบเหมือนโดนคนกระทืบมา

 

หัวก็โน หน้าผากปูด แถมปากก็แตกอีก

 

 

พ่อมาเคาะประตูหน้าห้อง

 

แต่ก็ตะโกนไล่พ่ออกไป ซึ่งปกติฉันไม่มีวันทำเด็ดขาด

 

ไม่ได้ด่า ถึงจะบ้าแค่ไหนฉันก็ไม่มีวันใช้คำพูดหยาบคายกับพ่อแม่หรอกนะ

 

ตะโกนไล่ "ไปให้พ้น" "ออกไป" "อย่ามายุ่ง" (แค่นี้ก็หยาบนะเนี่ย)

 

ฉันรื้อเสื้อผ้าออกมาแล้วเข้าไปนั่งร้องไห้อยู่ในตู้

 

ตู้เล็กๆแคบๆแต่มันเหมือนเป็นโลกเล็กๆที่ไม่ว่าใครก็ทำร้ายฉันไม่ได้

 

ตั้งใจว่าต่อให้ตายก็ไม่ออกไป จะอยู่ในห้องจนตาย

 

พ่อกับแม่พยายามไขกุญแจเข้ามา หลังจากยืนเรียกอยู่ซักชั่วโมงนึง

 

ฉันก็ยังไม่ยอมออกไป

 

พ่อพยายามเอายามาให้กิน เพราะฉันปวดกระเพาะมาเป็นอาทิตย์แล้ว เครียดจัด

 

พยายามดึงฉันออกจากตู้จนได้

 

พ่อบอกว่า "กินยาแล้วก็ไปกินข้าว"

 

ไม่รู้อะไรที่ทำให้ฉันออกมา แต่ฉันก็ยังนั่งอยู่ในห้อง

 

ไม่ได้ลงไปกินข้าวหรอก แต่แกล้งว่าลงไปกิน แล้วก็กลับมาหมกตัวเหมือนเดิม

 

 

...ตอนนี้น่ะ มันก็ดีขึ้นบ้าง

 

แต่เมื่อวานมันปวดหัวมาก ทั้งที่ร้องไห้ ทั้งที่เอาโขกพื้น (ทำตัวเอง สมน้ำหน้า)

 

 

มันไม่อยากทำอะไร ก็เลยนั่งรื้อหนังสือที่ซื้อมาค้างๆไว้อ่าน หมดไปสองเล่ม 

รู้สึกเรื่อยเปื่อยดี นานๆทีก็ไม่ขอคิดอะไร

 

 

แล้วก็แวบไปอ่านคนตีกันในดราม่า

 

แล้วก็ไปเจอที่พี่แอดมินเขียนไว้

 

ก๊อปมาเลยนะ

 

...ถ้าคุณเคยอ่านนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง Blade runner

จะมีประเด็นว่าสิ่งที่ใช้แยกระหว่างคนกับดรอยด์ที่เหมือนคนเป๊ะๆคือความเห็นอกเห็นใจ

ถ้าคนไม่มีความเห็นอกเห็นใจผมว่าไม่ต่างอะไรกับการนั่งถามคอมพิวเตอร์ดีๆนี่ล่ะ

คนที่เข้ามาห้องประชาคมนอกจากต้องการแก้ปัญหาชีวิตของตัวเองแล้วส่วนนึงคือต้องการให้มีคนเห็นอกเห็นใจ

มีคนรับฟังปัญหา ซึ่งนี่เป็นประเด็นสำคัญ เพราะส่วนมากปัญหาชีวิตของแต่ละคนส่วนมากแก้กันเองทั้งนั้น

เพียงแค่ขอใครซักคนมาฟังปัญหา มาเข้าใจความทุกข์ที่ตัวเองแบกอยู่

จนคนที่กำลังมีปัญหาหัวโล่ง ใจปลอดโปร่ง แล้วทางแก้ปัญหามันก็จะเกิดขึ้นเอง...

 

 

...อ่านแล้วน้ำตาไหลอ่ะ

 

นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ 

 

ปัญหาชีวิตเราต้องแก้ด้วยตัวเราเอง อย่างเรื่องของเรา เราต้องสงบสติ จะอดทน จะด่ากลับ หรือจะอะไรเราก็ต้องทำให้ได้เอง

 

ฉันเพียงแค่อยากเล่า อยากระบายให้ฟัง

 

อยากได้ความเห็นอกเห็นใจ เท่านั้นเอง

 

ฉันรู้ว่ามันเหมือนการแสดงออกเรียกร้องความสนใจ

 

แต่ในเวลานี้น่ะ ช่วยสนใจฉันหน่อย 

 

ฉันอายุมากแล้วก็จริง จะขึ้นเลขสามอีกไม่นานนี้แล้ว

 

แต่ฉันก็ยังทำตัวแบบนี้  ควรจะละอายใช่ไหม? ที่ทำอะไรอย่างไร้เหตุผล

 

เพราะฉันโง่ งี่เง่า บ้าบอ สมองฝ่อ ห่วย และอีกนานัปประการความผิด

 

 

ฉันจะเล่าให้ฟังแค่ในโลกไซเบอร์

 

แต่ในความเป็นจริง ฉันไม่เอาเรื่องทุกข์ หน้าบึ้ง (แม้ว่าฉันจะเครียด) ไปใส่ใครๆหรอก

 

เพราะฉันรู้็ว่าทุกคนต่างก็มีเรื่องเครียดกัน

 

ฉันรู้็ว่าปัญหาของฉันมันเรื่องเล็ก

 

แต่ทุกคนก็ย่อมมีปัญหาต่างกัน

 

ฉันเกลียดคำพูดที่ว่า "คนนั้นเขาลำบากกว่าเยอะ" "คนนี้เขาแย่กว่าเยอะ" แล้วไง?

 

ฉันก็มีปัญหาในระดับของฉัน จิตใจมนุษย์มันละเอียดอ่อนต่างกัน มันเทียบกันไม่ได้

 

ฉันเห็นใจและรับฟังทุกคนที่มีปัญหา ไม่ว่ามันจะงี่เง่าแค่ไหน ฉันปลอบไม่เป็น แก้ไม่ได้ แต่ฉันฟังได้

 

ฉันรู้ว่าคนมีปัญหาต้องการระบาย และฉันก็พร้อมที่จะเป็นที่ระบายให้ทุกคนน

 

 

แต่ทำไมฉัน...ถึงพูัดไม่ได้ล่ะ?

 

 

 

 

...ทำไม?

 

 

 

 

 

NoRin

 

 

 

 

ปล......นั่งมองจอมากๆแล้วปวดหัวจี๊ด สงสัยได้เป็นเลือดคั่งในสมองจริงๆ สมใจเลย...

 

 

 

เมื่อวานนี้...


เป็นจุดสิ้นสุดที่ทุกอย่างไม่เหลือ


มันคือนรกเป็นอย่างมาก ฉันวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้า ทำงานที่ไม่ใช่ส่วนของตัวเองแม้แต่น้อย


ตกบ่าย

ได้ยินใครคุยอะไรกันดังมา...

"ให้น้อง (ชื่อ จขบ.) หาให้สิ"

"เขาจะว่างเหรอ? ทำงานอยู่นะ"

"โอ๊ยย ว่างจะตาย"


ว่าง...ฉันว่างเหรอ?


ฉันที่นั่งทำงานก่อนคนอื่น กลับหลังคนอื่น ว่าง



ตอนเย็น ฉันทำบางอย่างพลาด ซึ่งมันเป็นอะไรที่เล็กๆน้อยๆมาก

ฉันรันหมายเลขงานผิด ซึ่งมันดันเป็นงานที่นังผู้หญิงนั่นดูแล

โอเค ฉันผิด ฉันยอมรับ ฉันขอโทษ ฉันก็เลยบอกว่าเดี๋ยวจะเอาไปแก้ให้เอง

นังนั่นโยนงานใส่หน้าฉัน โยน ใส่ฉัน

ฉันโมโหมาก พูดขึ้นว่า "พี่อยากจะด่าอะไรหนูรึเปล่า?"

มันสะบัดหน้ากลับไป "ไม่อยากจะพูดหรอก"



ฉันเสียใจมาก ทำไมล่ะ


ฉันทำอะไรผิด ทำไมฉันทำอะไรก็ผิด


ฉันกลับมาบ้าน ฉันพูดให้ที่บ้านฟัง กลับโดนหาว่าไม่มีความอดทน


ฉันไม่ไหวแล้ว...ไม่ไหวแล้ว...




ฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะทำอีกในชีวิต


ฉันผิดคำสัญญาที่ปณิธานไว้กับตัวเอง


ต่อจากนี้ไปนี่คือสิ่งที่ฉันอยากพูด ใครอยากด่าอะไรฉันก็เชิญ


ด่ามาเยอะๆเลยก็ได้ เพราะยังไงชีวิตฉันก็โดนด่ามาตลอดอยู่แล้ว




...เมื่อวานฉันเอาคัตเตอร์กรีดแขน


ฉันพูดกับใครไม่ได้ ฉันอยากอาละวาด


คัตเตอร์มันไม่คม แค่เลือดไหลซึม ฉันก็เลยเอามือทุบลงไปบนแขนตัวเองแรงๆ


เลือดไหลโกร๊ก สะใจ



...วันนี้ฉันเอาหัวโขกกำแพงซ้ำๆ กะจะให้เป็นเลือดคั่งในสมอง

ตบหน้า ข่วน ตอนนี้สภาพอย่างกับโดนใครซ้อมมาเลย หน้าห้อเลือดทั้งแถบ



...แล้วก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง




ฉันผิดคำสัญญาที่ว่าจะไม่ทำร้ายตัวเองอีก


แต่มันทนไม่ไหวจริงๆ

ฉันรู้ว่ามันไม่ดี

ฉันขอโทษ ขอโทษ

ขอโทษตัวเองที่ฉันทำไม่ได้



ฉันโดนแม่ว่า หลังจากกลับมาบ้าน

มันเป็นอะไรที่ทานทน



ฉันไม่มีสิทธิบ่น ฉันไม่มีสิทธิพูด


ฉันไม่มีสิทธิแสดงอารมณ์ ฉันไม่มีสิทธิคิด


แต่ฉันเป็นคน เป็นมนุษย์


ฉันทำผิดอะไร? ฉันแค่อยากเล่าให้ใครฟัง


ฉันทำผิดอะไร?


ขอร้อง


เลิกว่าฉัน...กันซักทีเถอะ...

ตอนนี้เหลือสัญญาอยู่อีกหนึ่งข้อ


ว่าฉันจะไม่มีวันฆ่าตัวตาย


...หวังว่าฉันจะรักษาสัญญาได้

......หวังว่า............

NoRin






ตอบ ฮาคุโร่ซัง และทุกคน


เราลาออกไม่ได้หรอก เพราะหากเราทนไม่ได้ ไปอยู่ที่ไหนก็ทนไม่ได้


ทุกที่มันก็มีคนแบบนี้แหละ นี่แหละคือมนุษย์ล่ะ เราคิดว่าเราเข้าใจนะ


ที่สำคัญ ลาออกไปจะเอาอะไรกิน ตอนนี้งานหายากมากๆ โง่ๆอย่างเราจะไปทำอะไรได้


เงินมันคือปัจจัยที่ทำให้ต้องอยู่ต่อ


แต่เราก็จะพยายามลองมองที่ใหม่เอาไว้บ้าง


ประเด็นคือ เราแค่อยากพูดให้ฟัง เพราะเราเก็บกด แต่เราพูดไม่ได้เพราะพูดแล้วโดนว่า


เราแค่อยากเล่า อยากระบายให้ใครก็ได้ฟัง


รู้ว่ามันไร้สาระน่ารำคาญ แต่ขอเถอะนะ เราทนไม่ไหวจริงๆ

 

แล้วเราจะพยายามใหม่ แต่ตอนนี้ขอร้องไห้ก่อน...เท่านั้นเอง 

 

edit @ 21 Nov 2009 17:47:07 by NoRin