NoRin in Lost...

และแล้ววันนี้ก็มาถึงอีกจนได้...

วันที่คนที่เป็นที่สุดในโลกของฉันถือกำเนิด

ขอให้คุณมีความสุขในทุกทางที่คุณเลือก

ทุกสิ่งที่คุณเป็น ทุกอย่างของคุณ ฉันร่วมยินดีเสมอ

ฟิกเรื่องนี้ เป็นอนาคตที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

แน่นอนมันเป็นจินตนาการ

และก็เป็นจินตนาการที่อยากให้คุณมีความสุข

มีความสุขมากๆนะคะ Inoran san

-------------------------------------

แน่นอนว่า Ik

*คำเตือน* เนื้อหาต่อไปนี้จะออกไปทาง Yaoi (ชายรักชาย) และเป็นจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น หากใครคิดว่ารับไม่ได้ กรุณาออกไปด่วนค่ะ

[HBD Fic] THANK A LOST,HEAVEN

"...วันที่ 29 ผมคงอยู่ที่เกียวโต คงกลับมาไม่ได้หรอกครับ"

...นั่นคือสิ่งที่เคียวบอกเขาเมื่อสามเดือนที่แล้ว ดังนั้นเมื่อถึงวันประชุมงานครั้งถัดมา อิโนรันจึงประกาศตารางของตัวเองต่อทีมงาน

"ผมคิดว่า ปีนี้จะเล่นไลฟ์วันที่ 29 ครับ"
"โอ้ ก็ดีสิอิโนะ หลังงานจบก็จะได้ฉลองกันเลย" นาระซัง มือเบสรุ่นพี่ที่เล่นให้หันมาสนับสนุนความคิดนั้น

"แต่แปลกนะ ทุกทีไม่เคยจัดไลฟ์วันนั้นเลย ปีนี้ว่างหรือไงอิโนะ?" โอมิซังเอ่ยขึ้นยิ้มๆ

ส่วนเจ้าของชื่อก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆไม่ได้พูดอะไร....ทุกคนรู้ว่าเขามีคนที่คบอยู่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าคนคนนั้นคือ เคียว แห่งวง Dir en Grey ลองเรื่องแตกสิ...รับรอง ยิ่งกว่าข่าวโยชิกิซังจะลงสมัครเป็นนายกรัฐมนตรีอีก
ประชุมเสร็จเร็วกว่าที่คิด ความจริงวันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปไหน เคียวก็ออกไปทัวร์ นับตั้งแต่วงของเจ้าตัวเล็กได้ไปเล่นคอนเสิร์ตต่างประเทศ งานก็ชุกชุมยิ่งกว่าหนูในตลาดสด เวลาที่อยู่ด้วยกันก็น้อยอยู่แล้ว คราวนี้น้อยลงยิ่งกว่าน้อย เห็นเขาหน้าเฉยเมยดูไร้อารมณ์แบบนี้ จริงๆก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ!

คอยดูวันนั้นจะออดอ้อนแฟนเพลง ฉลองให้มันลืมโลกไปเลย~

+++++++++++++

วันที่ 29 กันยายน 2008 AKASAKA BLITZ 18.30 น.
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มกำลังเดินมองริ้วขบวนของขวัญและบรรดาช่อดอกไม้ที่ดูเหมือนปีนี้จะมากเป็นพิเศษ เขาแอบอมยิ้มกับตัวเองเมื่อเห็นชื่ออันแสนคุ้นเคย J.....Ryuichi.....Sugizo.....Shinya....

.....ดอกไม้มากมาย ของขวัญมากมาย น่าแปลก....ทั้งๆที่ได้รับความรักตั้งมากมายขนาดนี้แล้ว แต่ทำไมบางส่วนในหัวใจถึงได้รู้สึกว่างเปล่าขนาดนี้ มือแตะที่ช่อดอกไม้แต่สายตากลับเหม่อไปข้างหน้า เกียวโตอยู่ทางนี้หรือเปล่านะ? ป่านนี้....

"อิโนรันซังครับ จะได้เวลาแล้วครับ" เสียงสต๊าฟเรียกเขาให้กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

เจ้าของชื่อรับคำ ก่อนจะเดินไปตามทางที่เขาควรจะไป

20.45 น.
สุดท้ายคอนเสิร์ตก็ผ่านพ้นไปด้วยดี เสียงแฟนเพลงร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้เขาดังกระหึ่ม อิโนรันยิ้มแก้มแทบปริและยังคงไม่หุบง่ายๆเมื่อเขาเดินลงบันไดมา

"เยี่ยมมาก อิโนะ" ทุกคนต่างเข้ามาจับมือ และโอบกอดแสดงความยินดีกับเขา

"จองร้านไว้แล้วนะอิโนะ เดี๋ยวขึ้นรถไปกันได้เลย" นาระซังเดินมาตบไหล่ "ไป เก็บข้าวของ"

"ครับ" ร่างบางรับคำก่อนจะเดินไปยังห้องพัก ทันทีที่ถึงเขารีบควานหาโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าออกมาดู ไม่มี missed call ไม่มี mail เขารู้ว่าตอนนี้เคียวอาจจะกำลังหัวหมุนอยู่ในสตูดิโอเพื่อทำงานเตรียมออกอัลบั้มในอีกไม่กี่เดือน เจ้าคาโอรุหัวหน้าวงบ้าอำนาจนั่นมักจะสั่งห้ามไม่ให้เปิดมือถือโดยเด็ดขาด ชริ มารความรักซะจริง...

22.20 น.
ที่ร้านเจ้าประจำซึ่งถูกเหมาอย่างที่เคย เสียงเฮฮาปาร์ตี้ดังสนุกสนานไม่ขาดระยะ แต่ถึงจะยิ้มและชนแก้วกับใครมากมาย ในใจก็ยังนึกถึงใครบางคนอยู่

โทรศัพท์ของเขายังคงเงียบสนิทอย่างเช่นเคย...

23.13 น.

ขณะที่กำลังกรึ่มกันได้ที่ มีบุคคลปริศนาปรากฎร่างที่หน้าประตู

"ขอโทษนะครับ วันนี้ร้านถูกจองไว้หมดแล้ว" บริกรของร้านตรงเข้าไปพูดกับชายหนุ่มที่มาใหม่

"เอ่อ เปล่าครับ ผมมาส่งของให้ เอ่อ...อิโนรันซังครับ"

"งั้นเดี๋ยวผมรับให้เองครับ" บริกรหนุ่มยื่นมือไปข้างหน้า แต่เจ้าตัวยังไม่ยอมส่งให้

"ไม่ได้ครับ ต้องขอโทษจริงๆ คนส่งเขาย้ำนักย้ำหนาว่าต้องให้ถึงมืออิโนรันซัง ถ้าคุณไม่เรียกเขามาให้ ผมคงต้องบุกเข้าไปละครับ"

หน้าตามุ่งมั่นของเจ้าหนุ่มทำเอาบริกรต้องเกาหัวแกรกๆ สุดท้ายก็ต้องจำยอมไปเรียกเจ้าของงานมา ซักพัก ร่างของชายผมน้ำตาลเข้มก็มาถึง

"มีอะไรงั้นเหรอ?"

"นี่ครับ อิโนรันซัง" เจ้าหนุ่มส่งของยามวิกาลยื่นของในมือให้ มันเป็นช่อดอกไม้ที่เป็นไฮเดรนเยียสีม่วงอ่อนสลับกับลิลลี่สีขาว ห่อด้วยกระดาษสีม่วงและขาวเช่นกันในสภาพที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก โบว์สีทองที่ผูกไว้ปลายสองข้างสั้นยาวไม่เท่ากัน ดูช่างไม่เข้ากันเสียเลยแต่ก็น่าแปลกที่มันดูสวยอย่างประหลาด

"ผมไปก่อนนะครับ" ว่าแล้วเจ้าหนุ่มลึกลับก็จากไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันที่จะได้กล่าวขอบคุณ ชายหนุ่มพลิกช่อดอกไม้ในมือไปมาหาชื่อคนส่ง แต่แล้วก็พบกับการ์ดใบเล็กๆที่ซ่อนตัวอยู่...

...หัวใจของเขาพองโตขึ้นมาทันที เมื่อเห็นลายมือคุ้นตาในนั้น

'ผมไม่เคยเชื่อเรื่องพรรค์นั้น แต่วันนี้ผมขอบคุณสวรรค์ที่ส่งคุณมาเกิด...ครับ'
23.45 น.

ณ มุมหนึ่งในเกียวโต

คาโอรุหันมาค้อนตาเขียวปั๊ดเมื่อเสียงโทรศัพท์แผดลั่นในห้องที่กำลังเคร่งเครียดจากการประชุมวางแผนงาน เจ้าของโทรศัพท์ได้แต่ทำตัวลีบเดินออกไปตรงนอกระเบียงที่แสงดาวดารดาษเต็มฟ้า

"ครับ"

[โทษทีนะ ทั้งๆที่นายสั่งห้ามแท้ๆ แต่มันก็อดโทรหาไม่ได้]

เสียงนิ่งๆคุ้นเคยเรียกรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งจากร่างเล็ก

"แย่จัง ผมเองก็ลืมปิดโทรศัพท์"

[ฉันได้ดอกไม้แล้ว]

"ผมนึกว่าเจ้าโฮชิโนะจะไปไม่ทันซะอีก เดี๋ยวกลับมาต้องตบรางวัล"

[ถึงว่าหน้าคุ้นๆ สต๊าฟของนายนี่เอง ใช้ไม่ได้เลยนะ]

"หมายถึงเจ้านั่นเหรอ?"

[หมายถึงฝีมือจัดช่อดอกไม้ของนายต่างหาก ห่วยแตกชะมัด]
ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เจ้าตัวก็กอดมันไว้เสียแน่น

"....."

[เงียบแบบนี้ ฉันพูดถูกล่ะสิ]

"หุบปากไปเลยคุณน่ะ.......................(เฮ้ย ไอ้เคียวโว๊ยยย ถึงช่วงของแกแล้ววว)...ไอ้คาโอะมันเรียก ผมคงต้องไปแล้วล่ะ"

[อืม.....ขอบใจนะ]

ร่างเล็กเหลือบมองนาฬิกา เข็มยาวชี้ที่เลข 11

"คุณอิโนะครับ"

[ฮื่อ....ว่าไง?]

"....แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะครับ"

ริมฝีปากบางของชายหนุ่มคลี่ยิ้ม แน่นอน...ว่ามันก็คงจะเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับของคนที่ยืนมองแสงดาวบนฝากฟ้าเกียวโตในเวลานี้...

สายถูกตัดไป พร้อมนาฬิกาที่บอกเวลา 00.00 ของวันใหม่

"ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ฉันเจอนาย....เจ้าตัวเล็กของฉัน"

FIN

written by NoRin

ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้คุณเกิดมาค่ะ

HAPPY BIRTHDAY INORAN SAN

I loved you, I love you and always will..

NoRin