NoRin in Lost...

หัวข้อของวันนี้คือ 'June Write' ค่ะ

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณมาสเตอร์แชมป์ที่จัดกิจกรรมแบบนี้ขึ้นค่ะ

เพราะกิจกรรมนี้ทำให้เราได้ปัดฝุ่นตัวขี้เกียจ และพยายามหาเรื่องที่มาอับ โดยพยายามหาอะไรที่ไม่ใช่อับเลวมาลง จากเดิมที่เรามีโครงการจะเขียนอะไรมากมายแต่ก็ไม่ได้ทำเพราะความขี้เกียจ แต่พอดี June Write มา ก็เลยทำให้เราเกิดความกระตือรือล้นขึ้น

นอกจากนี้แล้ว ทำให้เราได้อ่านอะไรเยอะขึ้นมากมาย จากเพื่อนบ้านของเราซึ่งปกติเขาอาจจะไม่ได้อับเรื่องของชีวิตทั่วๆไป แต่เพราะคราวนี้เขาต้องหาเรื่องมาอับ ทำให้เรื่องราวต่างถูกใส่เข้ามา เหมือนว่าทำให้ได้รู้จักกันมากขึ้น

การเขียนบลอคหรือไดอารี่ออนไลน์นั้น เป็นการปูพื้นฐานแง่ายๆสำหรับการเขียน ซึ่งเป็นการฝึกทักษะอย่างหนึ่งซึ่งสำคัญมาก

ปัจจุบันนั้น มาตราฐานการเรียนการสอนวิชาการอ่าน-เขียน ของโรงเรียนตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการเปลี่ยนไปมาก ตำราเรียนแบบเดิมๆถูกยกเลิกไป เปลี่ยนเป็นตำราสมัยใหม่ การสอนสมัยใหม่ โดยอาจารย์รุ่นใหม่ๆ

บางเรื่องถูกมองว่าเป็นเรื่องล้าหลัง ทั้งๆที่ความจริงแล้ว รากฐานนั้นสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เด็กสมัยนี้จึงต้องดูแลการเรียนและบริหารสมองด้วยตัวเอง

โลกในยุคปัจจุบันต่างเต็มไปด้วยสื่อทันสมัยต่างๆมากมาย ทั้งโทรทัศน์ อินเตอร์เนต สิ่งตีพิมพ์และอื่นๆๆอีกมาก เกินล้นช่องทางที่จะสรรหามาเสพ จนบางครั้งมันก็มากเกินความพอดี

ไม่ใช่หมายความว่า เราไม่ควรรับรู้ข่าวสาร แต่ข่าวสารที่มาจากทุกทิศทุกทางย่อมต้องการการกลั่นกรอง

นี่หรือเปล่าเป็นเหตุผลที่ภาษาวิบัติเกิดขึ้นบนโลกไซเบอร์ และกระจายไปในสมองของเด็กสมัยใหม่

ไม่ว่าจะทั้งสื่อต่างก็นำเสนอด้วยเป็นเรื่องโก้เก๋ ทั้งในละคร หน้าหนังสือพิมพ์ หรือแม้แต่การอ่านข่าว บางครั้งก็ยังใช้คำที่ผิดๆถูกๆ

โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือการทำลายภาษาไทยซึ่งเนภาษาแม่ของเราเอง

กิจกรรม June Write นั้นส่งเสริมการเขียน โดยหวังว่าจะได้อ่านเรื่องที่ดี และฝึกให้เด็กสมัยนี้มีทักษะในการเขียนมากขึ้น

ปัจจุบันนี้ดังที่เราจะเห็นจากตามแผงหนังสือ นิยายรักวัยรุ่นแบบที่ใช้ภาษาแปลก ใช้ตัวอีโมชั่น ใส่ลงไปในบทสนทนา (ซึ่งเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริง) ออกมามากมายเกลื่อนตลาด

เหล่านี้แสดงให้เห็นถึงอะไร? ทักษะการเขียนของวัยรุ่น? ความนิยมในการอ่าน? หรือ ค่านิยมในการอ่าน?

ทั้งๆที่เรื่องเหล่านั้นหากเอามาขยำแล้วบีบน้ำรวมกัน เนื้อที่ออกมานั้นก็คงเป็นสีเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัยกับพล๊อตแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมา

หากมีนิยายสองเรื่องที่มีเนื้อหาเดียวกัน พล๊อตแบบเดียวกัน เหตุที่คนจะเลือกอ่านก็เพราะอะไร?

แน่นอนว่าต้องเป็นภาษาและการบรรยายที่ใช้

จริงอยู่ที่การใช้ภาษาทันสมัย เขียนแปลกๆ ใช้อีโมชั่น จะทำให้อ่านสนุก ตลก เพลิน

แต่นั่นก็แค่ช่วงเวลานั้น

มันไม่สามารถนำไปเก็บเข้าไว้ว่าเป็น 'วรรณกรรม' หรืองานเขียนซักนิด

แล้วงานเขียนที่ทรงคุณค่า เขาวัดกันที่อะไร?

ภาษาสวยงาม อ่านง่าย ไม่เยิ่นเย้อ และ ร่วมสมัย สะกดถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ไทย

เราเป็นคนไทย ถึงแม้จะบ้าเกาหลี บ้าญี่ปุ่น แต่เราก็เป็นคนไทย

อย่างน้อย...ก็ใช้ภาษาไทยให้ถูกกันเถอะค่ะ

อย่างน้อย...ก็ตอนที่เขียน June Write กันนี่แหละค่ะ

มาปลูกต้นไม้กันให้ถึงสวรรค์ มาทำให้ดอกไม้เบ่งบาน ไปพร้อมๆกับการสรรค์สร้างอย่างสร้างสรรค์กันนะคะ

แล้วก็สุดท้าย..

ดีใจจัง ได้ที่ 50 (เลขสวย) พอดีเป๊ะ อย่างน้อยก็ติด 1 ใน 100 ล่ะ

นี่ก็คือผลแห่งความพยายามสินะ

เราจะพยายามเขียนเรื่องดีๆมีสาระ ให้ครบ 30 วันเลย~

NoRin...