NoRin in Lost...

แอบกลับมาบ้านหน่อย...

แล้วก็แอบเขียนเสียหน่อย

จากตอนที่ 1 เรื่องนี้ >> Innocent chaostic world

ก็เลยเป็นตอนถัดมา..แบบนี้

คาดว่าคงเป็นซีรีย์ที่ผุดขึ้นตามใจคนเขียน

คอนเสปเดิม ไม่มีบทสนทนา บรรยายล้วนๆ

.........................................

*WARNING*

ENTRY ที่ท่านจะได้รับชมต่อไปนี้ มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับ ชายรักชาย

หากท่านไม่ประสงค์นิยมชมชอบ รับไม่ได้ ไม่เข้าใจ

กรุณา ออกจากบลอคนี้ไป ด่วน ค่ะ

โลกแห่งรักไร้เสียง
Innocent chaostic world

- melody of heaven  -

ลมร้อนโชยมาไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน...

ดวงตากลมโตสีดำมองไปยังท้องฟ้าที่อยู่เยื้องออกไปไกลๆ แม้จะเป็นยามค่ำแต่แสงไฟจากพื้นเบื้องล่างก็พาให้ผืนนภาแถบนั้นเรืองแสงสว่างขึ้นมาได้

ควันบุหรี่สีขาวอมเทาพ่นเป็นสายยาวจากกลีบปากอิ่ม สายตาแน่วแน่จับจ้องจนมันสลายหายไปอย่างแช่มช้า

...ยังไม่ดึกนัก...ออกไปข้างนอกหน่อยก็คงดี

ชายหนุ่มร่างเล็กผมทองในชุดเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ตัวหลวมเดินลงจากอพาตเมนต์ เสียงรองเท้าแตะสำหรับใส่ในวันที่อากาศอบอ้าวกระทบพื้นไม้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ถึงอย่างนั้น...

บานประตูห้องข้างๆก็เปิดออกอัตโนมัติเมื่อเขาเดินผ่าน

เคียวสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ๆ เจ้าของดวงหน้าสวยที่มีผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงก็โผล่ออกจากอาณาเขตส่วนตัว ยอมรับว่าตอนที่เดินผ่านเขาเองก็มีความหวังว่าคนข้างในอาจจะยังอยู่ในห้อง

ดวงตาสีน้ำตาลใต้เรือนผมรุงรังจ้องมองใบหน้ากลมขาวเนียนที่ดูตื่นนิดๆ โดยปราศจากคำพูดใดๆ เช่นเดิม ก่อนที่จะยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแล้วผลุบหายเข้าไปในห้องอีกครั้ง

ร่างเล็กมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ประหลาดใจเท่าไหร่นักกับพฤติกรรมแปลกๆแบบนี้ ถ้าอิโนรันจะตรงเข้ามาคุยกับเขานั่นแหละถึงจะเรียกได้ว่ามหัศจรรย์อย่างที่สุด

อิโนรัน คนข้างห้อง ที่เขารู้จักชื่อจากปากคนอื่นเสียด้วยซ้ำ ตลอดระยะเวลาของการดำรงความเป็นเพื่อนบ้านมากว่าสามเดือนประโยคที่พูดนั้นแทบจะนับครั้งได้ เคียวไม่รู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายสื่อสารกับคนไม่เป็น หรือเขาเองที่มนุษยสัมพันธ์ห่วย ทั้งๆที่ทุกเช้าเขาทั้งคู่ต่างก็เดินไปขึ้นรถไฟขบวนเดียวกัน ตกเย็นก็กลับเวลาตรงกัน แถมบางวันยังกินข้าวด้วยกันอีกต่างหาก

ถ้าจะถามว่าอีกฝ่ายเสียงเป็นยังไง เคียวก็สามารถตอบได้เต็มปากเต็มคำว่าไม่รู้ เพียงแต่สิ่งที่เขารู้ คือท่วงทำนองเหงาๆเศร้าๆที่กลั่นของจากปลายนิ้วและแทรกผ่านอีกฝากของผนังมาเท่านั้น...

...เพียงแค่นั้น

ร่างเล็กตั้งท่าจะเดินต่อแต่แล้วอะไรบางอย่างก็ดึงรั้งร่างเขาเอาไว้ทำให้ไม่สามารถก้าวต่อไปข้างหน้าได้

ฝ่ามือใหญ่เย็นเฉียบ สากนิดๆโดยเฉพาะบริเวณปลายนิ้วที่สัมผัสกับสายกีตาร์เกินกว่าครึ่งของชีวิตกอบกุมอยู่บนข้อมือเล็ก ใบหน้าหวานนิ่งสงบไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึก แต่ในแววตาสีน้ำตาลใสนั้นมีเค้าเงาของความกังวลฉายอยู่รางๆ จากเส้นผมยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าแบบสบายๆถูกปรับเปลี่ยนให้พร้อมสำหรับจะออกไปข้างนอก

เคียวหันกลับไปมองคนตรงหน้าก่อนจะใช้สายตาตวัดไปยังท้องฟ้าเจือแสงสว่างนั่น และหันกลับมาสบดวงตาสีฤดูใบไม้ร่วงนั้นอีกครั้ง

มือเรียวนุ่มรวบมือใหญ่เข้าแนบกันและกัน หลังจากนั้นคนที่ช่วงขายาวกว่าจึงเร่งระดับมาเดินเคียงข้าง

เสียงรองเท้าสองคู่เดินกระทบพื้นเป็นจังหวะเดียวกันสืบสานไปยังเบื้องหน้า

...และมีเสียงอื่นที่ดังกว่าระรัวอย่างเงียบงันในจังหวะเดียวกันของทั้งสอง...

- melody of heaven  - / end

..............................................

ขอยืนยันว่า ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ยังรักคู่นี้ที่สุดในโลกอยู่ดี ยิ่งมาเขียนแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าตัวเองรักทั้งสองคนนี้จริงๆ

อยากให้ความรักที่ยิ่งใหญ่นี้คงอยู่ตลอดไปจังเลยนะ

...ว่าแต่จะมีตอนที่สามหรือเปล่าหวา? 55+

NoRin

edit @ 20 Jul 2009 14:30:45 by NoRin