NoRin in Lost...

บางครั้ง...ก็นึกสงสัย

ว่าโลกนี้มันเปลี่ยนไป หรือฉันเองที่แปลก?

เรื่องของเรื่องคือฉันไปไหนก็เข้ากับ 'สังคม' นั้นไม่ค่อยได้น่ะ ทั้งๆที่ตัวฉันเองก็ใช้ชีวิตของคนทำงานมาหลายปีดีดักแล้วก็ตามที ยอมรับแหละว่าอยู่แต่ละที่ได้ไม่นาน เรื่องมาก เปลี่ยนมาก็...สี่ที่แล้วมั้ง ที่ที่ทำอยู่ปัจจุบันเป็นที่ที่ห้า

ทำมาก็เกือบจะสองปีแล้ว ที่นี่เป็นที่ที่อยู่นานที่สุด แล้วก็งานโอเคที่สุด สถานที่ก็พอไหว เป็นแบบที่เราโอเค เดินทางไม่ลำบากมาก อยู่ในเมือง ติดถนนใหญ่  มีตลาดนัด  มีเซเว่น มีแฟมิลี่กมาร์ท มีร้านเค้ก  ไปไหนมาไหนก็ง่าย ห้องน้ำก็เยอะ

แต่มันก็มีเรื่องให้เบื่อ ให้เซ็งทุกวัน ซึ่งมันก็มาจาก "คน"

เราเริ่มสงสัยว่าเราคงเป็นคนไม่ดี นิสัยแย่ ทำไมชอบไปมีปัญหากับคนอื่นอยู่เรื่อย (แต่เขาไม่รู้หรอกว่าเรามีปัญหาด้วย) อย่างที่เก่า เราก็โดนนินทา เอาไปพูดเสียหายเป็นอย่างมาก มากๆของมากๆ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ลาออกหรอกนะ

มาอยู่ที่นี่ ก็ยังดีกว่าเก่า(มั้ง?) คิดว่าถูกนินทาน้อยกว่าเก่า (อย่างน้อยก็ไม่แรงเท่าเก่า ที่เก่าแมร่งโดนแรงมากๆ) แต่ว่าคนมันน่าเบื่อมากๆ เห็นแก่ตัว เป็นประเภทแบบ ทำอะไรไม่ดีก็โยนขี้ให้เราหมด ไร้น้ำใจ มากๆของมากๆ ปากเสีย

อย่างที่จะรู้ว่าเราน่ะไม่สบาย ขาเราไม่ดี เดินลำบากมากถึงมากที่สุด ทุกคนในออฟฟิตแทบจะรู้กันหมดว่าเราเป็นอะไร เขาจะเอาไปพูดยังไงนั่นเราไม่สน คนที่เห็นใจก็มี แต่ไอ้คนบางคนที่มันแล้งน้ำใจ หรือ พูดอะไรไม่คิดอย่างที่เราเคยบ่นก็มี เช่น บอกกับเราว่า "สมน้ำหน้า" หรือ หัวเราะเยาะในความเจ็บป่วยของเราไรงี้

บางที แค่ตัวเองจะเอาของ ทำไมไม่เดินมาเอาเอง โทรให้เราเอาไปให้ทั้งๆที่ตัวเองจะใช้ (โต๊ะห่างกันสักสิบก้าวได้มั้ง?) พูดเหมือนสั่ง อะไรๆก็โทษเรา โทษเรา เวลางานหาย หางานไม่เจอ ก็โทษเรา ซึ่งบางครั้งตัวเองลืมเอง ทุกอย่างเลย ทำไม? เห็นเราเป็นคนเงียบๆไม่มีปากเสียงก็โทษเอาๆใหญ่สินะ หรือว่าเห็นเราสบาย นั่งโต๊ะก็ใหญ่ คอมก็ดี มีเนตใช้ แถมยังเพ็ดทูลผู้ใหญ่ได้ ก็เลยอิจฉางั้นเหรอ? งั้นอย่างนี้ทำไมไม่คิดว่าเราจะพูดใส่ไฟให้พวกเอ็งไม่ได้ขึ้นเงินเดือนบ้างล่ะ? เดี๋ยวก็ทำซะหรอก

เมื่อวานได้ยินคนที่ทำงานคุยกัน พูดกันแรงมาก ด่ากันแบบ...ไม่รักษาน้ำใจกันเลย เราฟังอยู่อึ้งมากๆ ทำให้เรานึกว่า "นี่คนปกติเขาคุยกันแบบนี้รึ?" หลายต่อหลายครั้งที่เรารับไม่ได้กับการพูดจา มันได้หยาบคาย แต่เป็นการว่าแบบไร้มารยาท การโยนของให้  อะไรแบบนี้

ทำให้เรารู้สึกว่า ทำไมพวกเขาพูดกัน ปฏิบัติตัวไม่ให้เกียตริกันอย่างกับเป็นเรื่องปกติ? (ขอบอกว่าพวกเขาก็ไม่ได้สนิทกันมาก) สังคมมันเป็นแบบนี้รึ? นี่คือสังคมปกติเหรอ? หรือฉันเองที่แปลก?

รู้ว่า "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉันเลย"

ไม่ใช่อากาศของฉัน ไม่ใช่โลกของฉัน เป็นแค่ดินแดนที่ฉันจำเป็นต้องอยู่

ไม่เข้าใจว่าใครกันแน่ที่แปลก? ฉันแปลก? หรือ สังคมแปลก?

ชักจะงง....??

NoRin