เมื่อวานเป็นวันที่ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะทำอะไรที่เหมือนคนบ้า
กรีดร้อง เสียสติ ร้องไห้แล้วก็เอาหัวโขกพื้นซ้ำๆ
ตบตัวเองจนตอนนี้หน้ามันช้ำห้อเลือดไปทั้งแถบเหมือนโดนคนกระทืบมา
หัวก็โน หน้าผากปูด แถมปากก็แตกอีก
พ่อมาเคาะประตูหน้าห้อง
แต่ก็ตะโกนไล่พ่ออกไป ซึ่งปกติฉันไม่มีวันทำเด็ดขาด
ไม่ได้ด่า ถึงจะบ้าแค่ไหนฉันก็ไม่มีวันใช้คำพูดหยาบคายกับพ่อแม่หรอกนะ
ตะโกนไล่ "ไปให้พ้น" "ออกไป" "อย่ามายุ่ง" (แค่นี้ก็หยาบนะเนี่ย)
ฉันรื้อเสื้อผ้าออกมาแล้วเข้าไปนั่งร้องไห้อยู่ในตู้
ตู้เล็กๆแคบๆแต่มันเหมือนเป็นโลกเล็กๆที่ไม่ว่าใครก็ทำร้ายฉันไม่ได้
ตั้งใจว่าต่อให้ตายก็ไม่ออกไป จะอยู่ในห้องจนตาย
พ่อกับแม่พยายามไขกุญแจเข้ามา หลังจากยืนเรียกอยู่ซักชั่วโมงนึง
ฉันก็ยังไม่ยอมออกไป
พ่อพยายามเอายามาให้กิน เพราะฉันปวดกระเพาะมาเป็นอาทิตย์แล้ว เครียดจัด
พยายามดึงฉันออกจากตู้จนได้
พ่อบอกว่า "กินยาแล้วก็ไปกินข้าว"
ไม่รู้อะไรที่ทำให้ฉันออกมา แต่ฉันก็ยังนั่งอยู่ในห้อง
ไม่ได้ลงไปกินข้าวหรอก แต่แกล้งว่าลงไปกิน แล้วก็กลับมาหมกตัวเหมือนเดิม
...ตอนนี้น่ะ มันก็ดีขึ้นบ้าง
แต่เมื่อวานมันปวดหัวมาก ทั้งที่ร้องไห้ ทั้งที่เอาโขกพื้น (ทำตัวเอง สมน้ำหน้า)
มันไม่อยากทำอะไร ก็เลยนั่งรื้อหนังสือที่ซื้อมาค้างๆไว้อ่าน หมดไปสองเล่ม
รู้สึกเรื่อยเปื่อยดี นานๆทีก็ไม่ขอคิดอะไร
แล้วก็แวบไปอ่านคนตีกันในดราม่า
แล้วก็ไปเจอที่พี่แอดมินเขียนไว้
ก๊อปมาเลยนะ
...ถ้าคุณเคยอ่านนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง Blade runner
จะมีประเด็นว่าสิ่งที่ใช้แยกระหว่างคนกับดรอยด์ที่เหมือนคนเป๊ะๆคือความเห็นอกเห็นใจ
ถ้าคนไม่มีความเห็นอกเห็นใจผมว่าไม่ต่างอะไรกับการนั่งถามคอมพิวเตอร์ดีๆนี่ล่ะ
คนที่เข้ามาห้องประชาคมนอกจากต้องการแก้ปัญหาชีวิตของตัวเองแล้วส่วนนึงคือต้องการให้มีคนเห็นอกเห็นใจ
มีคนรับฟังปัญหา ซึ่งนี่เป็นประเด็นสำคัญ เพราะส่วนมากปัญหาชีวิตของแต่ละคนส่วนมากแก้กันเองทั้งนั้น
เพียงแค่ขอใครซักคนมาฟังปัญหา มาเข้าใจความทุกข์ที่ตัวเองแบกอยู่
จนคนที่กำลังมีปัญหาหัวโล่ง ใจปลอดโปร่ง แล้วทางแก้ปัญหามันก็จะเกิดขึ้นเอง...
...อ่านแล้วน้ำตาไหลอ่ะ
นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ
ปัญหาชีวิตเราต้องแก้ด้วยตัวเราเอง อย่างเรื่องของเรา เราต้องสงบสติ จะอดทน จะด่ากลับ หรือจะอะไรเราก็ต้องทำให้ได้เอง
ฉันเพียงแค่อยากเล่า อยากระบายให้ฟัง
อยากได้ความเห็นอกเห็นใจ เท่านั้นเอง
ฉันรู้ว่ามันเหมือนการแสดงออกเรียกร้องความสนใจ
แต่ในเวลานี้น่ะ ช่วยสนใจฉันหน่อย
ฉันอายุมากแล้วก็จริง จะขึ้นเลขสามอีกไม่นานนี้แล้ว
แต่ฉันก็ยังทำตัวแบบนี้ ควรจะละอายใช่ไหม? ที่ทำอะไรอย่างไร้เหตุผล
เพราะฉันโง่ งี่เง่า บ้าบอ สมองฝ่อ ห่วย และอีกนานัปประการความผิด
ฉันจะเล่าให้ฟังแค่ในโลกไซเบอร์
แต่ในความเป็นจริง ฉันไม่เอาเรื่องทุกข์ หน้าบึ้ง (แม้ว่าฉันจะเครียด) ไปใส่ใครๆหรอก
เพราะฉันรู้็ว่าทุกคนต่างก็มีเรื่องเครียดกัน
ฉันรู้็ว่าปัญหาของฉันมันเรื่องเล็ก
แต่ทุกคนก็ย่อมมีปัญหาต่างกัน
ฉันเกลียดคำพูดที่ว่า "คนนั้นเขาลำบากกว่าเยอะ" "คนนี้เขาแย่กว่าเยอะ" แล้วไง?
ฉันก็มีปัญหาในระดับของฉัน จิตใจมนุษย์มันละเอียดอ่อนต่างกัน มันเทียบกันไม่ได้
ฉันเห็นใจและรับฟังทุกคนที่มีปัญหา ไม่ว่ามันจะงี่เง่าแค่ไหน ฉันปลอบไม่เป็น แก้ไม่ได้ แต่ฉันฟังได้
ฉันรู้ว่าคนมีปัญหาต้องการระบาย และฉันก็พร้อมที่จะเป็นที่ระบายให้ทุกคนน
แต่ทำไมฉัน...ถึงพูัดไม่ได้ล่ะ?
...ทำไม?
NoRin
ปล......นั่งมองจอมากๆแล้วปวดหัวจี๊ด สงสัยได้เป็นเลือดคั่งในสมองจริงๆ สมใจเลย...
