Innocent chaostic world I
Innocent chaostic world II : melody of heaven
.................
*WARNING*
ENTRY ที่ท่านจะได้รับชมต่อไปนี้ มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับ ชายรักชาย
หากท่านไม่ประสงค์นิยมชมชอบ รับไม่ได้ ไม่เข้าใจ
กรุณา ออกจากบลอคนี้ไป ด่วน ค่ะ
โลกแห่งรักไร้เสียง
Innocent chaostic world
- silent blessing -
...ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว
อากาศเกือบเย็นช่วงใกล้ค่ำให้ความรู้สึกประหลาดล้ำในความรู้สึก ช่วงรอยต่อของวันที่แสงอาทิตย์สุดท้ายกำลังค่อยๆลาลับโลกไปราวกับมีมนต์ขลังสะกดทุกสรรพสิ่งให้นิ่งงันด้วยถ้อยคำกระซิบแห่งมายา
ร่างเล็กเฝ้ามองควันบุหรี่สีขาวอมเทาที่กำลังลอยคว้างอยู่ในอากาศตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย ดวงตากลมโตสีดำเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือเป็นระยะ
...วันนี้ทำไมกลับช้าเกินไปแล้ว?
...ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์มารอแท้ๆเชียวนะ
ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่เคียวจะกลับบ้านเร็ว งานพิเศษที่เริ่มทำเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาทำเอาตารางเวลาของเขาเปลี่ยนไป จากที่ปกติเคยเจอกับใครบางคนในขบวนรถไฟเที่ยวเย็นเกือบทุกวัน กลายเป็นว่าบัดนี้จะเห็นหน้ากันก็นับครั้งได้ในหนึ่งอาทิตย์ ทั้งๆที่อยู่ห้องติดกันแท้ๆ
เสียงกีตาร์เหงาๆ ไม่ได้ผ่านผนังนั้นมานานเท่าไหร่แล้ว ดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นก็จะเปลี่ยนตารางการทำงานเหมือนกัน ทำให้ช่วงเวลาที่เคยคิดว่าสมบูรณ์แบบนั้นค่อยๆจางลงตามสายลมแห่งกาลเวลา
ใบหน้ากลมซบลงกับราวระเบียงอลูมิเนียมเย็นเฉียบ
ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากเจออีกฝ่ายนักหนา
...ความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร?
เสียงฝีเท้าไม่เบานัก ฟังจังหวะโดยที่ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นก็รู้ว่าคนที่เป็นต้นกำเนิดเสียงนั้นกำลังเร่งรีบขนาดไหน น่าแปลกที่มนุษย์ต่างก็มีเท้าแค่สองข้างเหมือนกันแทบจะทั้งโลก แต่ในบรรดาประชากรรับหมื่นล้านต่างสรรค์สร้างเสียงแห่งการเดินได้ไม่ซ้ำแบบกันเลยซักคน
เสียงแบบนี้ เคียวจำได้...
ไม่ว่าจะเป็นเสียงอะไร เขาก็จำได้...
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมา เพื่อสบกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของคนที่เพิ่งขึ้นบันไดมาจากชั้นล่าง ใบหน้าหวานมีไรหนวดนิดๆของอีกฝ่ายที่ไม่ได้เห็นมานานดูแปลกตาไปเล็กน้อยท่ามกลางแสงนีออนของไฟระเบียง พวกเขาน่าจะพูดกันซักครั้ง แต่คำทักทายก็ไม่เคยหลุดออกจากปากกันและกันเฉกเช่นเดียวกับทุกเวลา
สีหน้าของอิโนรันยังคงนิ่งเฉยอย่างทุกครั้งที่เขาเป็น สิ่งเดียวที่แสดงอารมณ์คือแววในดวงตาวูบไหว ถึงแม้จะไม่พูด ถึงแม้จะไม่ออกเสียง แต่เคียวก็รู้ว่าเขาเหนื่อย ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วที่พวกเขาสามารถเข้าใจความคิดของกันและกันได้โดยไม่ต้องอาศัยถ้อยคำ
ฝ่ามือใหญ่ชื้นเหงื่อเอื้อมมาสัมผัสกับข้อแขน อาศัยแรงเพียงนิดร่างเล็กๆก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกของคนตัวสูงกว่า
ดวงตาสีดำสนิทเบิกค้างอย่างตกใจ เพราะถึงแม้พวกเขาจะเคยเดินจับมือกันมาบ้างแต่ก็แทบจะไม่ได้สัมผัสกันและกันไปมากกว่านี้ เคียวเคยหวาดกลัวกับการแตะเนื้อต้องตัวคนอื่น สิ่งที่เรียกว่า 'ความทรงจำในอดีต' ยังคงตามตอกย้ำปมอันไม่น่านึกถึงมันเสมอสำหรับจิตสำนึกของมนุษย์
แต่น่าแปลกที่คราวนี้เขากลับสงบนิ่งอย่างประหลาด
ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น ราวถูกโอบคลุมด้วยสายลมอุ่นอันแสนอ่อนโยน...
ลำแขนสองข้างเลื่อนขึ้นโอบตอบ เปลือกตาปิดลงราวตั้งใจสดับฟังเสียงเต้นระรัวของหัวใจใต้ผนังอกนั้น ทำให้เขาไม่ได้เห็นในสิ่งที่ควรจะเห็น
เรียวปากสีอ่อนของคนตัวสูงกว่าคลี่ยิ้มจางๆ...วันนี้ทั้งวันได้รับคำอวยพรมากมาย แต่ก็ไม่มีสิ่งใดจะเทียบได้จากอ้อมกอดอุ่นๆนี้
...ขอบคุณสวรรค์ที่นำทางให้นายมาเจอฉัน
...ในเส้นทางแห่งความเงียบงันของเราสอง
- silent blessing - / end
.......................................
ทำไมฉันถึงเขียนเรื่องนี้ล่ะ? ก็เพราะว่าฉันชอบ Theme ของเรื่องนี้มากๆน่ะสิ
มันอาจจะสั้น แต่กับเรื่องยาวไร้บทสนทนาแบบนี้ ถ้ายาวเกินไปก็จะทำให้น่าเบื่อ
วันนี้วันที่ 29 กันยายน 2009 / 29.09.09 เลขงามอีกวันแล้ว
ฉันอยากเขียนให้เยอะกว่านี้นะ สัญญาค่ะว่าจะเขียนให้มากกว่านี้ (ว่าแต่จะมีคนอ่านหรือเปล่านะ?)
12 ปี แล้วสินะคะ 12 ปีที่ได้รู้จกคุณ 12 ปีที่ได้อวยพรวันเกิดให้คุณ
มันยาวนานเสียจนไม่นึกเลยว่าจะรักใครได้มากขนาดนี้
คุณเป็นใครกันนะ? เป็นแค่คนคนหนึ่งที่ผ่านมาในชีวิต คุณไม่รู้ถึงการมีตัวตนของฉันเลย
แต่ฉันกลับรับเอาตัวตนของคุณมาใส่ในชีวิตของฉันเสียแล้ว
"ชีวิตของฉันไม่ใช่ของคุณ แต่ทุกลมหายใจของฉันเป็นของคุณ"
รักคุณมากจนมันก้าวข้ามคำว่ารักไปแล้ว ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าชีวิตนี้จะชอบใครได้นานขนาดนี้
ดีใจที่คุณเกิดมา ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งคุณมา
ความสุขของคุณก็คือความสุขของฉัน
ขอให้คุณมีชีวิตที่สวยงามอย่างที่คุณต้องการ
และฉันพร้อมที่จะยินดีในทุกการตัดสินใจของคุณ
ขอให้มีความสุขมากๆค่ะ
I loved you, I love you and always will...
HAPPY BIRTHDAY INORAN san
NoRin
แถม...
ล้อเล่นนะคะ ที่ร๊ากกกกกกกก~ ^^
ว่าแต่...
เอาคนนี้คืนม๊า~~~~~
